Pues ahora os comprar viagra generico viagra traemos de la mano de html5doctor.

Weggooien Delen

Zo. De Design Week zit er weer op. En volgens de organisatoren was het dit jaar nog drukker bezocht dan vorig jaar. Dat was ook te zien aan de constante stroom bezoekers tussen Piet Hein Eek en Strijp S, over de Zwaanstraat en de Halvemaanstraat. Er werd aan de lopende band door mijn raam gegluurd, aangezien ik aan het verhuizen was. Altijd weer feest, een verhuizing. Maar niet heus. Het ergste zijn die dozen die bij elke verhuizing weer onuitgepakt en oningezien meegaan, maar waarvan je het toch niet over je hart kan verkrijgen ze weg te gooien. En verhuizen met kinderen is ook lastig. Waar ik kordaat stapels kartonnen kunstwerken en stuk speelgoed weg wil gooien, vissen mijn kinderen het achter  mijn rug om weer uit de vuilnisbak. Want nee, die kapotte plastic voetbal, die zou toch echt nog wel eens een keer van pas kunnen komen. En die zelfgemaakte traktatie, drie jaar geleden gekregen van een voormalig klasgenootje van wie we de naam niet eens meer weten, die gooi je toch ook niet zonder pardon in de prullenbak? Dat zou heel onbeleefd zijn. Nee, mijn kinderen zijn geen geboren weggooiers.
Ik vraag me af wat zij gedaan zouden hebben als ze bij het Meidoornplein woonden en de hoeveelheid stickers hadden gezien, die we met de Angels hadden opegeplakt voor de Design Week. Zouden ze de verleiding hebben kunnen weerstaan ze los te peuteren? En zo niet, zou dat dan pure nieuwsgierigheid zjin geweest, of kwajongensgedrag, of echte vernielzucht?
We vonden het allemaal jammer dat de stickers maar twee dagen gehaald hebben. Een deel is misschien weggewaaid door de wind. Een deel weggehaald door baldadige kinderen. Daarom denken we nu alvast na over volgend jaar. Het zou leuk zijn, als we iets konden maken wat zó mooi en duurzaam is, dat het niet alleen regen en wind kan weerstaan, maar ook nieuwsgierige kinderen.